Bikepacking in Colombia

Toen ik in 2011 mijn fietsreis door Zuid-Amerika eindigde in Rio de Janeiro, deelde ik de kamer met twee Colombianen. Het werden geen vrienden of zo, maar het enthousiasme en de fierheid over hun thuisland is me altijd bijgebleven. Enkele Quintana- en Narcosepisodes later besloot ik zelf maar eens te gaan kijken hoe het daar nu werkelijk zat. En zo vertrok ik eind september voor 19 dagen naar het land van Escobar.
Gezien de hoogtemeters en de vrees voor slechte wegen bepakte ik mijn fiets op een andere manier (bikepacking).  Mijn tent sleurde ik de hele reis mee, maar had die eigenlijk nergens nodig want er was altijd wel ergens een bed te vinden voor enkele eurootjes. En ook de slechte wegen waren er niet echt. Toch niet op mijn route.
Het werd een doorreis langs ietwat grotere (snel)wegen, maar steeds in een uitzonderlijk groene omgeving. Van tropisch heet tot eerder fris. Van eindeloos vlak tot ’s werelds langste klim (Alto de Letras). Van rustige dorpjes gelegen tussen mango’s, bananen en koffiebonen tot bruisende wereldsteden met grote contrasten tussen arm en rijk.
Alles verliep vlekkeloos. Géén lekke banden op die 1700km, alsook géén onveiligheidsgevoel, zelfs al kwam ik zowat elke dag in het donker aan. Hoewel dit niet de reis is geweest die mij het meest zal bijblijven -daarvoor heb ik al iets teveel van hetzelfde gezien- doch deed het mij deugd en zal ik eenieder gastvrij Colombia aanraden. In dit land vind je de essentie van Zuid-Amerika.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Advertenties